We pakken het weer op.

Wat natuurlijk ook wel weer tijd werd. Het is inmiddels ruim een jaar geleden dat de stal 'zo goed als klaar' was. En dat is nog steeds zo, maar nu gaan we het echt afmaken.

Wat moet er nog gebeuren?
* een meter bestrating eromheen (bestrating is aanwezig)
* een goot tussen de stal en de aanbouw.
* de oven inbouwen en het gas aansluiten.
* en natuurlijk inrichten.

Zo dat lucht op, om het op te schrijven. Je hebt gelijk het gevoel dat je al heel veel hebt gedaan :)
In ieder geval komt vanavond de stratenmaker om te kijken en af te spreken hoe nu verder.

Wat betreft het huis, het is moeilijker dan wij dachten om een gelijkgestemde aannemer te vinden, maar ook daar zijn we druk mee doende. Het lijkt er in ieder geval op dat we een architect hebben gevonden, die zowel bij ons als bij Monumentenfonds past.

Voor nu droom ik vast verder bij foto's die voor mij de grote inspiratie bron vormen voor onze toekomstige slaapkamer.

Groet Petra

Verder onderzoek

Zoals een aantal van jullie al weten is er op Curaçao een werkgroep van archeologen die wekelijks onderzoek doet, en daar een verslag van maakt. Eerder al waren ze bij ons huis om onderzoek te doen, nu hebben ze de oude weg gelopen van Siberie naar Sint Willibrordus. Ik heb gelukkig weer toestemming om dit te mogen publiceren.

Beste Werkgroepleden en overige vrienden,

Donderdag gingen Fred, Michèle, Hetty, Eddy, Carel, Dirk en ik over het tracé van de oude weg van Siberie naar Sint Willibrordus.

We hadden toestemming van de geitenhouder Paulo om op zijn deel van de plantage Siberie te parkeren en rond te speuren.

Het eerste deel van de weg kenden we al en we wisten dat na een dikke kilometer de oude weg steeds dichter begroeid is met Wabi's en andere lastige planten.

Kijk maar op het kaartje met de track van Fred, geprojecteerd op de Werbatakaart van 1909. De weg was er toen nog helemaal.

Hij werd toen ook goed onderhouden met een keermuur aan de lage zijde die we over een grote lengte konden volgen. Naast de keermuur staan en stonden bomen. Het is nu nog steed een mooi gezicht maar hoe mooi moet het geweest zijn rond 1900 toen de weg in gebruik was.

Nu is vooral het tweede deel, na de bocht naar Sint Willibrordus toe, helemaal dichtgegroeid. De weg is daar steeds moeilijker te volgen en zonder GPS waren we zeker van het oorspronkelijke tracé afgedwaald.  

Eenmaal over de grens van de plantage Siberie loopt de weg tussen twee plantages in; Jan Kok en Sint Bastiaan (Werbataspelling). Slechts op een enkele plaats waren daarvan beide muren te zien, de rest is een tijd geleden al weggebulldozerd. De weg is daar overwoekerd met Wabi's wat de voortgang wel erg moeilijk maakte.

Over de eerst twee kilometer deden we anderhalf uur, over de laatste twee drie uur en een kwartier.

Maar bijzonder was het wel!

In Deel 2 komen weer de fotos van de natuur.

De groeten van

François.  

De geitenkoraal van Paulo
Foto Hetty

De oude weg van Siberie naar Sint Willibrordus, deel 1

Langs de oude weg groeien overal bomen.

De artefacten die we zien zijn vaak jeneverflessen of.......
Foto Fred

....kelderflessen.
Foto Hetty

Dit type glas zagen we ook vaak.
Foto Michèle

Een bijzondere steen.
Foto Fred

Maar geleidelijk aan groeit de weg vol met Wabi's en...
Foto Fred

...Palu di Lele.
Foto Fred

Andere weggebruikers zijn varkens.
Foto Fred

De weg gaat eerst recht op Landhuis San Sebastian af.
Foto Michèle

Na de bocht naar Sint Willibrordus staan er steeds meer bomen op de weg.
Foto Michèle

Dirk rust uit onder een Palu di Sia.
Foto Michèle

François demonstreerd zijn kerst cadeau, een net tegen de bijen.
Foto Carel

Een rijtje door mensen geplante cactussen langs de weg.
Foto Michèle

De weg gaat door een rooi, met Midden Curaçao gesteente.
Foto Michèle

Een gelaagd, maar zwak gesteente.
Foto Fred

Helaas vallen veel oude bomen om.
Foto Hetty

Hoever nog door deze mondi?

Het laatste deel van de weg had vroeger twee muurtjes tussen Jan Kok en San Sebastian in.
Foto Michèle

Zelfs de laatste meter is moeilijk.
Foto Michèle

Toko Williwood, vanwaar we terugkeerden naar Siberie.
Foto Michèle.

Beste werkgroepleden, dank jullie wel.

Groet en fijne week.

Petra

Resida is uit

Dus nu mag ik met trots de foto's en het artikel laten zien,

Het landleven van Petra en René
Authentiek wonen in
Landhuis Siberie

Niet iedereen woont in een modern, nieuw huis.
Sommigen geven de voorkeur aan een doorleefde
woning met historie. Zoals Petra en René van Landhuis
Siberie. Hun huis is even ruw als authentiek. Makelaars
zouden dit bestempelen als ‘een huis met karakter’.
Binnenkort begint een noodzakelijke verbouwing.
Wij gingen kijken in deze volstrek authentieke
woonomgeving.
 
Tekst Marek Dibicki | Fotografie Hugo de Klerk
 
Petra Bronk en René Vörgers kochten drie jaar geleden
Landhuis Siberie, in Banda’Bou. Ze woonden er toen al zes
jaar. Het is een prachtig historisch pand met daaromheen
een groot landgoed waarop zelfs twee stokoude, anonieme
graven zijn te vinden, vermoedelijk van een van de vroegere
eigenaren.
 
Jachtterein
Vanaf de Weg naar Westpunt rijden we ergens halverwege
een lange, rijk begroeide oprijlaan in. Aan het begin worden
we opgeschrikt door dreigende borden. In het Papiaments
(en even verderop in het Nederlands) worden we erop
attent gemaakt dat we een jachtterrein betreden. Gelukkig
is van daadwerkelijk rondvliegende kogels geen sprake als
wij het pad helemaal afrijden. Want we moeten aan het
eind zijn.

Karakter
Het helpt ook wanneer je hier niet terugschrikt voor
honden. Petra komt ons namelijk tegemoet met twee
enorme viervoeters die samen dik over de 150 kilo wegen.
Na wat sussende woorden worden we aangemerkt als
goedbedoelende vreemdelingen. Dan richten we onze
blik op het landhuis. Makelaars zouden dit in advertenties
omschrijven als ‘een huis met karakter’. Op het eerste
gezicht vallen vooral de oude muren op, de vergane
dakpannen en het houtwerk die redelijk urgent behoefte
hebben aan reparatiewerk en verf. Waar je ook kijkt, duidelijk
is dat zo’n beetje alles hier opknapwerk nodig heeft. Aan
de andere kant heeft de huidige conditie van het huis ook
z’n charme, zeker in combinatie met de prachtig verscholen
ligging, de rustige omgeving en de bijzondere natuur.

Vier eeuwen historie
In 1690 werd het statige Landhuis Siberie gebouwd.
Destijds droeg het de (geografisch vreemde) naam
‘Landhuis Groot Sint Joris’ en was het omgeven door
magasinas, een faktoorswoning en slavenhutten. Ruim
een eeuw later werd het omgedoopt tot Landhuis Siberie
(nadrukkelijk zonder puntjes op de e), naar de toenmalige
eigenaar Siberio Cafiero. De hutten zijn inmiddels verdwenen,
in plaats daarvan vind je op het één hectare grote
landgoed vooral veel mondi, een wei, een grote vijver (met
eenden!) en een kleiner huisje dat ‘de stal’ wordt genoemd.
De stal is recent omgebouwd tot een comfortabele doch
knusse studio met moderne gemakken en een heerlijke
porch. Het is de bedoeling dat Petra en René hier straks
tijdelijk gaan wonen tijdens de renovatie van het landhuis.
Als dat is afgerond zal de stal worden verhuurd aan

Soete invlieg
Het wonen in Landhuis Siberie is moeilijk te bevatten voor
de gemiddelde bewoner van een modern en luxe huis.
Zeker met de huidige staat van het landhuis. We zien bladderende
muren, roestplekken, losgeraakt stucwerk, slecht
sluitende deuren en zelfs een gat in de vloer. De ramen zijn
voorzien van traliewerk, maar door het (inmiddels) grotendeels
ontbreken van werkende shutters (‘een punt dat in
de renovatie meegenomen wordt’) is alles verder volledig
open. Het is binnen een komen en gaan van dieren. Van
maribomba tot suikerdiefje: ze delen het huis met Petra en
René. Positief punt: de vleermuizen die vanaf de schemering
door het pand vliegen eten veel muggen. De muizen en ratten moeten hier wel actief bestreden
worden, maar gelukkig zijn Petra en René op dat vlak aan
de winnende hand. En het moet gezegd worden: het open
karakter en de staat van onderhoud zorgen voor een heel
bijzondere, informele en vrije sfeer.

Sporen van eeuwenlang voetenwerk
In dit huis waan je je soms een paar eeuwen terug. In de
oude keuken bijvoorbeeld, met zijn vele historische details.
Zoals de vloer van IJsselsteentjes, die ooit naar hier zijn
gekomen als ballast voor de schepen. Met hier en daar
ingesleten sporen van eeuwenlang voetenwerk. Of het
gemetselde aanrechtblok zonder deurtjes. In een uitsparing
onder de hoge schoorsteen vinden we de oude oven
-Forn‘i pan- waarin eeuwenlang brood werd gebakken.
Je ruikt bijna de verse granen en het rijzende deeg. Helaas
is de oven ergens in het verleden dichtgemetseld. Na de
renovatie zal hij echter weer in ere hersteld worden.“Je kunt
er straks heerlijke pizza’s in bakken,” vertelt Petra trots.

Mandibak
Minstens zo’n mooi detail vinden we in de badkamer.
Waar ter wereld vind je nog een originele mandibak zoals
deze hier? Een mandibak werd voor de uitvinding van de
waterleiding gebruikt als watervoorraad in de badkamer.
Het lijkt een badkuip, maar het was nadrukkelijk niet de
bedoeling om er in te baden. Het water werd met een halve
kalebas over het lichaam gegoten. De mandibak hier doet
slechts dienst als ‘decoratie’ - al kun je daar door de prominente
aanwezigheid in de ruimte nauwelijks van spreken.
Ombouwen tot iets anders of verplaatsen is er helaas niet
bij; de massieve constructie moet óf in zijn geheel weg, óf
blijven staan. Begrijpelijkerwijs kiezen Petra en René voor
dat laatste. De mandibak zorgt voor een unieke sfeer in het
vertrek.
Achter de historische mandibak is ooit een douchewand
gemaakt met langwerpige tegels met een goedkoop ogende
marmerlook. Dat misstaat hier enorm. Petra raadt onze
gedachten: deze tegels gaan er straks allemaal uit. Er komen überhaupt geen tegels in de douche: de wanden
worden voorzien van glad stucwerk met een waterdichte
verflaag. Een voorbeeld daarvan zien we in de stal, waar de
badkamer mooi tegelloos is afgewerkt.

Vloeren
Wat nog meer zal verdwijnen, is een groot deel van de vloer.
De originele vloer is zoals die in de keuken: IJsselsteentjes
op hun kant tegen elkaar. In de oude keuken en de badkamer
blijft de authentieke vloer liggen; sfeer prevaleert
boven gebruiksgemak. In de galerijen aan de voor- en
achterkant van het huis, is ooit een laag beton over de oude
stenen gestort. Petra en René willen de oude stenen onder
de betonlaag vandaan toveren, maar het is niet duidelijk
of de vloer onder het beton nog compleet is. Een nieuwe,
strakke betonvloer erop storten - zoals in de stal - behoort
echter ook tot de mogelijkheden. In de slaapkamer komt
wel een betonnen vloer. Maar dan wel mooi gevlinderd en
met een ouderwetse uitstraling. In de woonkamer wordt
een nieuwe houten vloer gelegd.

Creature comforts
De informele manier van leven in dit landhuis betekent
echter niet dat de bewoners hedendaagse technologie en
creature comforts moeten missen. De hoogwaardige apparatuur
in de keuken zou niet misstaan in een professionele
keuken. Er is overal hi-speed draadloos internet. En de oude
(vermoedelijk) regenbak achter het huis is omgebouwd tot
authentiek zwembad. De oude details worden zo gecomplementeerd
door moderne technologie, zonder dat deze
ten koste gaan van de authenticiteit.

Vijver
Petra en René maken ook veel gebruik van het landgoed
rondom het huis. Ze zijn vaak te vinden bij de grote vijver
die verscholen ligt achter de struiken. Terwijl hun honden
zwemmen en spelen, kunnen ze daar uren over het water
kijken en gezellig zitten met een fles wijn en een bakje olijven.
Daarnaast zitten ze graag in de achtertuin, al dan niet
met gezelschap. Door de indeling in verschillende kleinere
zithoeken kun je er op tal van manieren heerlijk borrelen en
eten tijdens de vele mooie avonden die Curaçao kent. Als
de renovatie rond is, moet ook de voortuin als plek van ontspanning
gaan dienen. Aan een grote eettafel zal menig uur
doorgebracht worden door Petra en René en hun vrienden.
Want uiteindelijk is dat de essentie van het wonen in
Landhuis Siberie: volop genieten in een onvervalste
Curaçaose omgeving met verleden én toekomst.

Dank aan het Resida Team!

Ik ben erg blij met het resultaat.
Groet Petra

Ps. Ik kreeg de tekst vanwege de opmaak (lees mijn gebrekkige kennis van tabjes) niet anders geplaatst.

Blij met mijn lampen

En dan schrijf ik ineens 2 blogjes op 'n dag!

Vanmorgen was ik met René voor ons werk bij de kerk in Jan Doret, deze wordt gerestaureerd. En wat vond ik daar onder een struik? Twee ontzettend mooie lampen :)

Ik mocht ze van meneer pastoor zomaar meenemen, echt heel erg blij!

Nu nog een mooie plek zoeken. Misschien in de stal.

Groet Petra

De keuken in de stal

Nog altijd zijn we bezig met de afwerking van de stal. Maar komende kerst hopen we hiermee klaar te zijn, ook met de inrichting.

Wat wel zo goed als klaar is, is de keuken.

De laatste foto is van Hugo de Klerk.

Groet Petra

Vragen beantwoorden

OK, Lynda, van http://unpetitmorceaudemoi.blogspot.com/ heeft mij gevraagd deze vragen te beantwoorden.

En aangezien ik een zéér gehoorzaam mens ben :), bij deze.

Koffie of thee? ’s Ochtends koffie, zo sterk mogelijk en geen melk of suiker. Daarna direct aan de thee, potten vol losse groene thee, dus echt de blaadjes. Thuis ook veel thee van citroengras, lekker, zowel warm als koud.

Mijn favoriete boek, ik heb niet echt een favoriet boek, ik lees zo ontzettend veel, en zo veel verschillende soorten. Thrillers, waargebeurde verhalen, detectives, chick-lits enz.

Gekke gewoonte? Genoeg, er werd hier zojuist gezegd dat ik een probleem zoek bij een oplossing, en dat mijn telefoonstem anders is dan mijn echte... daar laat ik het maar bij :)

Favoriete snoepgoed? Ik houd niet van zoet :( maar camembert met calvados, en hele droge knoertharde salami met een glas rode wijn....... zucht, meer hoef ik niet te zeggen.....

Ultieme “me-time” momentje? Alleen thuis, lezend of rondlummelen in de tuin, alleen op het strand met een boek, en af en toe afspoelen in zee.... ik weet er zoveel.

Favoriete website? Op dit moment Pinterest, met als gevolg dat mijn to do lijst voor de komende kerstvakantie steeds langer wordt :) wat een ideeën!

En omdat de hoofdrol in de Resida weer is ingenomen door die Streep (Freija), zet ik onze Spook maar eens in het zonnetje. De foto is gemaakt door Hugo de Klerk.

Groet Petra